بزرگواری - دلاوری - مروت

وسألَ مُعاویهُ الحَسَنَ علیه السلام عَنِ الکَرَمِ ، والنَّجدهِ ، والمُرُوّهِ
فَقالَ : أمّا الکَرَمُ فَالتَّبَرُّعُ بِالمَعروفِ ، والإعطاءُ قَبلَ السُّؤالِ ، والإطعامُ فی المَحلِ ، وأمّا النَّجدهُ فَالذَّبُّ عَنِ الجارِ ، والصَّبرُ فی المواطِنِ، والأقدامُ فی الکریههِ، وأمّا المُرُوَّهُ فَحِفظُ الرَّجُلِ دِینَهُ ، وإحرازُه نَفسَهُ مِنَ الدَّنَسِ ، وقِیامُهُ بِضَیعَتِهِ ، وأداءُ الحقوقِ ، وإفشاءُ السَّلامِ.

معاویه از امام حسن علیه السلام درباره بزرگواری، دلاوری و مردانگی سؤال کرد.
امام علیه السلام فرمود :
اما بزرگواری ، از سر اختیار نیکی کردن و پیش از درخواست بخشیدن و در قحطی غذا دادن است.
واما دلاوری : دفاع از همسایه و پایداری در رزمگاه و گام نهادن در سختی و بلاست.
و اما مردانگی ، حفاظت مرد از دینش و نگاهداری جانش از پلیدی و قیام به معاشش و پرداخت حقوق واجبش و سلام کردن به همه است.
الصحاح للجوهری : ج 5 ، ص 1817