شهید محمدعلی پورعلی / شهیدی از تبار حر - مندلی طلا

از عاشورای حسینی تا کربلای خمینی (4)
شهید محمدعلی پورعلی / شهیدی از تبار حر - مندلی طلا
تابوتت را می‌گذارند روی زمین؛ روبه‌روی مسجد. مگر نه این که خودت وصیت کرده بودی که همین جا، همین جایی که حد خوردی و پدرت را شرمنده و بی‌آبرو کردی، تو را روی زمین بگذارند تا پدرت قد راست کند و بایستد و تو را نگاه کند و آه بکشد و چشم‌هایش خیس اشک شود.

شهید محمدعلی پورعلی / شهیدی از تبار حر - مندلی طلا

بخش چهارم از مجموعه «از عاشورای حسینی تا کربلای خمینی» اختصاص دارد به شهید محمدعلی پورعلی با عنوان «مسجد» شاهدی بر پاکی شهیدی از تبار حر، با ما همراه باشید.

شب چهارم عزاداری محرم اختصاص به یکی از شهیدان سربلند کربلا یعنی «حر بن یزید ریاحی» دارد. حر الگوی توبه و حقیقت جویی است. او در آغاز برخورد با امام حسین (علیه السلام) مأمور بود و معذور! او از فرماندهان سپاه یزید بود. حر با ژرف بینی، حق را بر باطل ترجیح داد و پیشانی پشیمانی بر سجده گاه توبه فرود آورد. او، جذاب ترین الگوی توبه برای خطاکاران است.

«مسجد» شاهدی بر پاکی شهیدی از تبار حر , شهید محمدعلی پورعلی , مندلی طلا

«یا رب از هر چه خطا رفت هزار استغفار»

«مسجد» شاهدی بر پاکی شهیدی از تبار حر/ شهید محمدعلی پورعلی

پوستت مثل برف سفید است و موهات مثل طلا. نامت «محمدعلی» است ولی «مندلی طلا» صدایت می زنند. شاید زیبایی ات حسرت خیلی ها باشد؛ شاید. خیلی ها هنوز نمی دانند که در «شاندیز» و «گراخک» بعضی ها دلشان به بشکه های مشروبی که خودت درست می کنی و می فروشی‎ ، خوش است. خیلی ها نمی دانند ولی حالا نیروهای کمیته انقلاب شناسایی ات کرده اند و حالا، همه خواهند دانست؛ حتی...!

باید تاوان بدهی؛ همین جا. جلو همین مسجد؛ در حالی که همه مردم به تماشای شلاق خوردنت ایستاده اند. همه مردم و پدرت! باید تو را روی همین چهارپایه بخوابانند و حد را بر تو جاری کنند. باید پدرت بایستد و تو را نگاه کند. نگاه کند و زجر بکشد و پیشانی اش خیس عرق شود. باید پیش بیاید و خشمش را جمع کند در دستش و آن را بکوبد به صورتت. تف کند روی زمین و بگوید: «خیر نبینی که آبروی مرا بردی و مرا از نماز خواندن در مسجد محروم کردی!»

پدرت دست به کمر و عرق ریزان دور می شود. تو مایه ننگ پدرت هستی! حرف ها و نگاه ها و عرق ها و اشک های پدرت، گلوله می شوند و کوبیده می شوند به صورتت و دلت. تو را چه شده است که رو به مسجد می کنی و طلب بخشش می کنی؟! متحول شده ای؟! با همین حرف ها؟!

مغزت که نه، دلت تکان خورده است. می خواهی بروی جبهه. می خواهی مندلی که نه، طلا باشی.

... آرام و سرشکسته و سرخورده، به خانه باز می گردی. چه کسی حاضر است تو را، یک مشروب فروش را، بفرستد جبهه؟ مگر جبهه جای تو و امثال توست؟!

همان جا پشت در می نشینی روی زمین. از لابه لای غبارهای دلت، ناله ای برمی خیزد و از میان تاریکی های کوچه رد می شود و گراخک و شاندیز و مشهد و شهرهای ایران را پشت سر می گذارد و در کربلا می ایستد. آنجا زانو می زند و سلام تو را به حسین(علیه السلام) می رساند.

... خواسته ات شنیده شده و به جبهه دعوت شده ای. می ­خواهی دست و صورت پدرت را ببوسی. اما او نمی خواهد. او سرخم نمی کند. تو کمرش را خم کرده ای. تو مایه ننگ پدرت هستی.

... به دوستت می گویی: «من 27 روز دیگر شهید می شوم و بدنم تا 20 روز در بیابان می ماند...» دوستت اگرچه سر تکان می دهد ولی دلش تکان نمی خورد. ما آدم ها سخت باورمان می شود که کسی مثل تو، توبه کند و توبه اش پذیرفته شود و شهید هم بشود!

... این تیر که از خشاب خارج شده و در جانِ لوله پیش می آید، می آید تا جان تو را بگیرد و جان دیگری به تو بدهد. این ها که کنارت ایستاده اند، منتظرند تا دهان بازکنی و بگویی «روی مرا به طرف کربلا بگردانید». دست راستت منتظر است تا رویت که به طرف کربلا شد، روی سینه ات قرار بگیرد و لب هایت منتظرند تا دستت روی سینه ات قرار بگیرد و آن ها به حرکت درآیند و بگویند: «السّلام علیک یا ابا عبدالله!»

... تابوتت را می گذارند روی زمین؛ روبه روی مسجد. مگر نه این که خودت وصیّت کرده بودی که همین جا، همین جایی که حد خوردی و پدرت را شرمنده و بی آبرو کردی، تو را روی زمین بگذارند تا پدرت قد راست کند و بایستد و تو را نگاه کند و آه بکشد و چشم هایش خیس اشک شود. سپس دوباره پیش بیاید و خم شود و همة اندوه و غصه اش را جمع کند در دستش و سینه ­ای که هدف گلوله دشمن قرار گرفته را نوازش کند و بگوید: «خیر ببینی که آبروی مرا خریدی!» و سرخم کند و کمر خم کند و صورتت را ببوسد. تو مایه افتخار پدرت هستی! تو مایه افتخار پدرت خواهی بود...

شهید محمدعلی پورعلی / شهیدی از تبار حر - مندلی طلا

منبع: بر اساس زندگینامه شهید محمدعلی پورعلی

 

اللّهُمَّ ارْزُقْنا تَوْفِیقَ الشَّهادَةِ فِی سَبِیلِکَ تَحْتَ رایَةِ وَلِیِّکَ الْمَهْدِیّ(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بِحَقِّ الحُسَین علیه السلام

Share

دیدگاه‌ها

خوش به سعادتت مندلی طلا، برای منم خیلی دعا کن که توبه واقعی کنم و خدا هم منو برای خودش برداره و بهم نزد آسمانیان مباهات کنه. الهی آمین

خوشا به حالت .برای ما هم دعا کن حسینی بمانیم وحسینی بمیریم

مندلی طلا .
عزیز دل .
از خداوند بخواه به من هم نظر خاصی کند.اگر شهید نشدم ملالی نیست . ولی در رکاب مولایمان مهدی موءد باشم تا در قیامت شرمسار جدم حسین ابن علی نشوم .

در قرآن کریم خداوند فرموده است هر کس از کار زشت توبه کند و جبران کند خداوند نه تنها اورا نمی بخشد بلکه کناهانش را به خوبی تبدیل می کند. الهی العفو

خوشا به سعادت ای جوان مرد

دعا کنید منم ببخشد

دوستان اصل مطلب این هست که از زبان فرزند شهید ذکر شده