انتخاب شهر قزوین به جای تبریز به عنوان پایتخت ایران (952 ق)

شاه اسماعیل در طول سلطنت خود گهگاهی از قزوین دیدار می کرد و مدتی را در این شهر به سر می برد. در زمان حکومت شاه اسماعیل و پس از او (شاه طهماسب) ، عثمانی ها و ازبکان بطور مکرر از ناحیه شمال غرب به ایران حمله می کردند و قتل و غارت ایشان گاهی به شهر تبریز هم می رسید. این درگیری ها به همراه وجود تنش های اجتماعی ناشی از دو دستگی (حیدری ها و نعمتی ها) در تبریز موجب شد که شاه طهماسب برای انتقال پایتخت اقدام کند. پایتخت جدید می بایست در جایی باشد که در صورت هرگونه حمله غافلگیرانه ای از سوی نیروهای عثمانی و ازبکان ، هیچ گاه چون تبریز مورد تهدید قرار نگیرد و در عین حال نیز از میدان های نبرد در شرق و غرب فاصله زیادی نداشته باشد. بنابراین انتخاب قزوین با توجه به موقعیت استراتژیک آن ، انتخابی منطقی به شمار می رفته است. قزوین با توجه به موقعیت ویژه جغرافیایی از دوران ساسانیان به عنوان یکی از پایگاه های مهم در برابر منطقه کوهستانی شمال ایران به شمار می آمد. با روی کار آمدن دولت سلجوقی ، قزوین از رشد قابل توجهی برخوردار شد، به طوری که تا قبل از دولت صفوی ، چنین رونقی نداشته است.