سندرم خیانت استراتژیک باکو؛ چرخه باج‌گیری رژیم علی‌اف از تهران تا آنکارا

سندرم خیانت استراتژیک باکو؛ از ایران تا ترکیه | تحلیل

چکیده: رویکرد سیاست خارجی رژیم علی‌اف بر یک الگوی خطرناک استوار است: استفاده ابزاری از همسایگان در بحران و خیانت به آن‌ها پس از تثبیت قدرت. این یادداشت تحلیلی به قلم ابوکاظم حسنی، سردبیر سایت ضیاءالصالحین، پرده از سندرم خیانت استراتژیک باکو برمی‌دارد.

نویسنده: ابوکاظم حسنی

عمل‌گرایی ماکیاولیستی به عنوان دکترین بقای باکو

رفتارهای امروز باکو در قبال ترکیه، یک رویداد تصادفی یا اختلاف نظر تاکتیکی نیست؛ بلکه تکرار دقیق همان سناریوی خیانتی است که خاندان علی‌اف در دهه ۱۹۹۰ میلادی علیه جمهوری اسلامی ایران به اجرا گذاشتند. این دکترین، ریشه در وابستگی عمیق این رژیم به شبکه‌های امپریالیستی و صهیونیستی برای پیشبرد طرح‌هایی نظیر احداث دالان جعلی زنگزور دارد.

استحاله متحدان؛ از منجی تا سپر بلای موقت

الگوی رفتاری این رژیم در برخورد با متحدان منطقه‌ای کاملاً قابل پیش‌بینی است. در بحبوحه جنگ اول قره‌باغ، حیدر علی‌اف با ادبیاتی ملتمسانه از جمهوری اسلامی ایران تقاضای مداخله کرد و حتی پیشنهاد داد به عنوان والی ایران در منطقه عمل کند.

اما به محض آنکه پای کارتل‌های غربی و رژیم صهیونیستی از طریق قراردادهای نفتی به میان آمد، باکو با چرخش کامل، سیاست ضدایرانی خود را آغاز کرد. در آن مقطع، ترکیه صرفاً به عنوان یک «پوشش ظاهری» و سپر بلا برای پنهان کردن نفوذ صهیونیسم و زمینه‌سازی برای پروژه‌هایی چون دالان تورانی ناتو مورد استفاده قرار گرفت.

پایان تاریخ‌مصرف آنکارا؛ توهم استقلال با کارت صهیونیسم

امروز، دستگاه دیپلماسی ترکیه در حال چشیدن طعم همان شوک تاریخی است. باکو که در جریان جنگ اخیر قره‌باغ از چتر حمایتی، سیاسی و نظامی ترکیه نهایت بهره را برد، اکنون در مرحله «حذف متحد» قرار دارد.

ادعاهای اخیر مقامات باکو مبنی بر اینکه «هیچ‌کس به ما کمک نکرد» و تأکید بر خرید تسلیحات با مبالغی فراتر از قیمت بازار، نشان می‌دهد تاریخ‌مصرف آنکارا برای علی‌اف به پایان رسیده است. پسر، دقیقاً در حال تکرار مسیر پدر برای یکدست‌سازی نفوذ اسرائیل در قفقاز است.

خطر پهپادهای صهیونیستی؛ لبه تیغ به سمت آنکارا

مهم‌ترین نکته قابل ذکر، تغییر جهت پیکان تهدیدات امنیتی از سمت باکو است. زیرساخت‌های نظامی و اطلاعاتی رژیم صهیونیستی در خاک جمهوری آذربایجان، به ویژه پایگاه‌های موساد و سایت‌های پهپادی در مرزهای نخجوان، تنها برای جاسوسی و اقدام علیه جمهوری اسلامی ایران طراحی نشده‌اند.

در صورت تشدید تنش‌های واقعی میان آنکارا و تل‌آویو، همین ظرفیت‌های نظامی مستقر در نخجوان، به سادگی به ابزاری برای نقض حریم هوایی و تهدید امنیت ملی ترکیه نیز تبدیل خواهند شد.

برآورد استراتژیک: پایان افسانه برادری

رویدادهای این روزهای قفقاز پیام روشنی برای تمام بازیگران منطقه‌ای دارد: «به یک مار می‌توان اعتماد کرد، اما به رژیم صهیونیستی علی‌اف هرگز!». این معادله ثابت می‌کند که مفاهیمی نظیر «برادری دینی» یا «اتحاد قومی» برای الیگارشی حاکم بر باکو هیچ ارزش راهبردی ندارند.

کشورهای منطقه باید بدانند که باکو هرگز یک دولت مستقل و متحد نبوده و نخواهد بود. در خوش‌بینانه‌ترین حالت ممکن باید آن را یک پروژه و یک «پایگاه عملیاتی و نیابتی» برای اجرای سناریوهای محور غربی-صهیونیستی دانست. هرگونه مدارا با این شبکه، به معنای باز گذاشتن دست آن‌ها برای خنجر زدن در بزنگاه‌های تاریخی خواهد بود.