آیا خدا اشتباه‌های شکلی ولایت فقیه را با امداد غیبی جبران می‌کند؟ | جلسه هفتم مجموعه پادپخش‌های ولایت فقیه با سخنرانی استاد علیپور

پادپخش ولایت فقیه جلسه هفتم | جبران خطاهای شکلی ولایت فقیه با امداد الهی؟ تحلیل استاد علیپور

در ادامه‌ی مباحث پیشین پیرامون خطاپذیری ولی فقیه، استاد علیپور در هفتمین جلسه از مجموعه‌ی پادپخش‌های ولایت فقیه به بررسی دیدگاهی می‌پردازد که از امکان «جبران الهی خطاهای شکلی در حکومت اسلامی» سخن می‌گوید. آیا در صورت اشتباه و لغزش اداری یا تصمیم‌گیری غیر دقیق، امداد غیبی الهی وارد عمل می‌شود تا نظام از مسیر عدالت خارج نشود؟ این جلسه پاسخی تحلیلی، عقلانی و تفسیری به این پرسش ارائه می‌دهد.

مقدمه :

در اندیشه دینی، اعتقاد به امداد غیبی یکی از نشانه‌های ایمان به قدرت و ربوبیت الهی است. اما این باور در حوزه‌ی اداره‌ی حکومت، چه جایگاهی دارد؟ استاد علیپور با نگاهی متوازن، رابطه‌ی میان اراده‌ی الهی و نظام تصمیم‌گیری فقیه را بررسی می‌کند تا روشن کند که جبران الهی به چه معناست و آیا این باور توجیه‌گر خطاهای شکلی است یا نه.

تفاوت میان امداد الهی و عصمت

استاد علیپور می‌گوید: امداد الهی با عصمت و مصونیت از خطا تفاوت دارد. عصمت به معنای عدم وقوع خطا است، اما امداد الهی نوعی یاری پس از وقوع یا در مسیر تصمیم است.

بنابراین، اگر ولی فقیه در برخی امور شکلی یا اجرایی مرتکب اشتباه شود، امکان دارد در نظام اثر آن خطا با تدبیر یا امداد خداوندی خنثی شود؛ ولی این هرگز به معنای مصونیت مطلق او نیست.

سنن الهی در اصلاح مسیر جامعه

در بخش میانی جلسه، استاد علیپور به آیات و روایاتی اشاره می‌کند که نشان می‌دهند سنت الهی مبتنی بر هدایت جمعی و عقلایی امت مؤمن است، نه مداخله‌ی معجزه‌آسا در هر تصمیم حکومتی. خداوند هدایت را از طریق خرد، مشورت و مراقبت مؤمنان نسبت به ولی فقیه تحقق می‌بخشد، نه جایگزینی همه‌ی آن با امداد غیبی دائمی.

پیامدهای این دیدگاه برای نظام اسلامی

این دیدگاه نشان می‌دهد که تکیه بر امداد غیبی نباید جایگزین مسئولیت‌پذیری و دقت در تصمیم‌گیری شود. امداد الهی ممکن است تحقق یابد، اما مشروط به صداقت، عدالت و نیت الهی رهبران و مردم است.

به گفته استاد علیپور: «امداد غیبی مفهوم تربیتی دارد؛ خداوند جامعه‌ی مؤمن را در مسیر درست نگه می‌دارد، اما مسئولیت خطا همیشه بر دوش انسان‌هاست.»

جمع‌بندی:

در پایان جلسه، ایشان تأکید می‌کنند: «ولایت فقیه اگر با نیت الهی و عدالت همراه باشد، از برکات معنوی و همراهی الهی بهره‌مند می‌شود؛ اما این امداد، جایگزین مراقبت عقلانی و فقهی نیست.»