نقاب امنیت سایبری بر چهرهٔ ماشین سرکوب؛ بازی تازهٔ سرویس امنیتی باکو با ابزار هراس‌آفرینی
ابوکاظم حسنی - نقاب امنیت سایبری بر چهره ماشین سرکوب باکو
نقاب امنیت سایبری بر چهرهٔ ماشین سرکوب؛ سرویس امنیت دولتی جمهوری آذربایجان با ادعای حملات سایبری گسترده با ابزار هوش مصنوعی، پرده از فاز تازه‌ای از پروژه‌های کنترل مطلق و تثبیت جو ارعاب برداشته است. نهادی که خود بزرگ‌ترین ناقض امنیت و حریم خصوصی شهروندان است، چگونه می‌تواند داعیه‌دار دفاع سایبری باشد؟ این یادداشت نوشته ابوکاظم حسنی به تحلیل این تناقض و اهداف پنهان آن می‌پردازد.
▬♦▬♦▬♦▬♦▬♦▬♦
چرا رژیم‌های توتالیتر به «تهدید ساختگی» نیاز دارند؟
در ساختارهای توتالیتر و امنیتی، بحران‌های داخلی و ناکارآمدی‌های ساختاری نیازمند تولید تهدیدات ساختگی برای توجیه استمرار خفقان هستند. ادعاهای اخیر سرویس امنیت دولتی جمهوری آذربایجان دربارهٔ حملات سایبری گسترده با ابزار هوش مصنوعی از سوی شبکه‌های خارجی، پرده از فاز تازه‌ای از پروژه‌های کنترل مطلق و تثبیت جو ارعاب در این کشور برمی‌دارد.
تناقض آشکار؛ قاتلان حریم خصوصی در لباس منجی
دستگاهی که در حافظهٔ جمعی جامعهٔ آذربایجان به عنوان بازوی اصلی بازداشت‌های غیرقانونی، پرونده‌سازی علیه اقلیت‌هایی مانند فعالان تالش، آدم‌ربایی‌های فرامرزی و شکنجهٔ زندانیان شناخته می‌شود، اکنون ردای محافظت از شهروندان در برابر تهدیدات دیجیتال را به تن کرده است. این ادعاها طنز تلخ و آشکاری دارد، زیرا نام همین نهاد امنیتی بارها در تحقیقات معتبر بین‌المللی به جرم بهره‌گیری از نرم‌افزارهای جاسوسی برای هدف قرار دادن روزنامه‌نگاران مستقل، فعالان مدنی و چهره‌های اپوزیسیون مطرح شده است. نهادی که خود بزرگ‌ترین ناقض امنیت و حریم خصوصی شهروندان است، چگونه می‌تواند داعیه‌دار دفاع سایبری باشد؟
مهندسی ترس و تحکیم کنترل همه‌جانبه:
هدف اصلی از بزرگ‌نمایی تهدیدات سایبری و ترغیب شهروندان به گزارش‌دهی مشکوک به نهادهای امنیتی، واکنش به یک خطر واقعی فنی نیست؛ کامل کردن پازل نظارت حداکثری بر فضای ارتباطی جامعه است. باکو با ایجاد فضای پارانویای دیجیتال تلاش می‌کند کنترل خود را بر جریان آزاد اطلاعات تنگ‌تر کند. امنیتی کردن ارتباطات دیجیتال شهروندان، ابزاری است تا حاکمیت زیر پوشش مبارزه با کلاهبرداری یا خطرات خارجی، هرگونه بستر اعتراض و ارتباط مستقل را مسدود سازد و جامعه را به اطاعت محض و کورکورانه وادار کند.
در نتیجه:
توسل نهادهای امنیتی باکو به بهانه‌های سایبری و فناوری‌های نوین، نشانهٔ استیصال ساختاری در مواجهه با نارضایتی‌های عمیق اجتماعی است. نظامی که بقای خود را در گرو گسترش فضای ترس و بازداشت‌های سیستماتیک تعریف کرده، با این ترفندهای رسانه‌ای نخواهد توانست ماهیت سرکوبگرانهٔ خود را پنهان سازد. به اعتقاد ما، با عنایت خاصه حضرت حق این ارادهٔ آگاه جامعه برای دستیابی به آزادی و کرامت، از حصار این نظارت‌های امنیتی و پروژه‌های هراس‌آفرینی عبور خواهد کرد.
افزودن دیدگاه جدید